Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

пасведчанне, -я, ніякі род
1. Дзеянне паводле знач. дзеяслоў пасведчыць.
2. Афіцыйны дакумент, які сведчыць аб чым-н., сцвярджае што-н., змяшчае кароткія звесткі пра каго-н. Чалавек падышоў да касы, паказаў пасведчанне і без чаргі купіў білет. ← Ілья Гурскі. Малады хлопец з кучаравай светлай чупрынай, спушчанай на лоб, у цёмна-сінім, вайсковага пакрою, гарнітуры, схіліўшыся над сталом у прыемнай першага сакратара, доўга разглядаў карэспандэнцкае пасведчанне Зараніка. ← Тарас Хадкевіч.

❌

пасведчанне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пасведчанне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пасве́дчанне мн. пасве́дчанні
Родны каго? чаго?	пасве́дчання мн. пасве́дчанняў
Давальны каму? чаму?	пасве́дчанню мн. пасве́дчанням
Вінавальны каго? што?	пасве́дчанне мн. пасве́дчанні
Творны кім? чым?	пасве́дчаннем мн. пасве́дчаннямі
Месны у кім? у чым?	пасве́дчанні мн. пасве́дчаннях
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

ляжа́ць як бэ́ля, п'я́ны як бэ́ля

пра п'янага да непрытомнасці, пра моцна п'янага чалавека

— Тата, я атрымаў пасведчанне кіроўцы.
— Дык у цябе ж машыны няма.
— Дык у цябе ёсць.
— Дык я і без твайго пасведчання на ёй езджу.

Слова пасведчанне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік пасведчанне — у родным, давальным, творным і месным склоне

пасведчанне

Навігатар

Мемчыкі