Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

пачын, -у, мужчынскі род
1. Пачатая кім-н., па чыёй-н. ініцыятыве справа; пачынанне. Падтрымаць пачын наватараў. Патрыятычны пачын. ▪ Пачын брыгад камуністычнай працы — Вось ён — наступных дзён жывы пралог! ← Алесь Звонак.
2. размоўнае слова Пачатак чаго-н., якой-н. справы. [Грабок:] — Глянь, колькі! Падахвоцілі і мяне на пачын за рыдлёўку ўзяцца. ← Усевалад Краўчанка. Каля касы, як сталы, Грошы двойчы злічыў І падумаў: «Нямала, Хоць і першы пачын!» ← Васіль Матэвушаў.

❌

пачын

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пачын
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пачы́н мн. пачы́ны
Родны каго? чаго?	пачы́ну мн. пачы́наў
Давальны каму? чаму?	пачы́ну мн. пачы́нам
Вінавальны каго? што?	пачы́н мн. пачы́ны
Творны кім? чым?	пачы́нам мн. пачы́намі
Месны у кім? у чым?	пачы́не мн. пачы́нах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

бры́нда — пра таго, хто без патрэбы ходзіць, сноўдаецца (бадзяецца, швэндаецца, валэндаецца), нічога не робіць

Прачнуўся пасля бурнай ночы ў яе дома, бачыш падручнікі за 9 клас, а яна кажа: «Не хвалюйся, гэта старэйшай сястры».

Слова пачын (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік пачын — у родным, давальным, творным і месным склоне

пачын

Навігатар

Мемчыкі