Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

пенка¹, -і, ДМ -нцы; Родны склон мн. -нак; жаночы род
  1. ласкальная форма да пена (у 1 знач.); невялікая пена. Пахне поле пірагамі, Цёплым з пенкай малаком. ← Міхась Парахневіч.
  2. Плеўка, якая ўтвараецца на некаторых вадкасцях пры іх астыванні. // Пеністы слой сіропу, які з'яўляецца ў час варкі варэння. Калі ўсе паснедалі, мама ўзялася варыць на кухні малінавае варэнне, а мы стаялі збоку і па чарзе з'ядалі са сподка пенку, якую мама здымала драўлянай лыжкай. ← Алесь Пальчэўскі.
пенка², -і, ДМ -нцы; Родны склон мн. -нак; жаночы род
  Лёгкі порысты вогнетрывалы матэрыял.

❌

пенка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова пенка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пе́нка мн. пе́нкі
Родны каго? чаго?	пе́нкі мн. пе́нак
Давальны каму? чаму?	пе́нцы мн. пе́нкам
Вінавальны каго? што?	пе́нку мн. пе́нкі
Творны кім? чым?	пе́нкай, пе́нкаю мн. пе́нкамі
Месны у кім? у чым?	пе́нцы мн. пе́нках
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Нап'ецца, дык з царамі б'ецца (а як праспіцца, дык і курыцы баіцца).
Для п'янай галавы ўсюды роўна, а для ног — адны ямы.

Слова пенка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік пенка — у родным, давальным, творным і месным склоне

пенка

Навігатар

Мемчыкі