прывід

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

прывід, -у, Месны склон -дзе, мужчынскі род
  1. Вобраз памёршай асобы, які ўяўляецца людзям забабонным або з хваравітай псіхікай; здань. Прывід Пятра Пятровіча не даваў Валі спакою. ← Уладзімір Шахавец. Не, гэта не прывід і не сон — гэта той Сцяпан, якога Талаўня даўно лічыў нябожчыкам. ← Мікола Гроднеў. // Вобраз каго-, чаго-н., які здаецца ва ўяўленні або ў сне. Прывід далёкага мінулага стаіць перада мной. ← Алесь Асіпенка. Пад раніцу Веньямін заснуў. Але і засынаючы баяўся, каб зноў не ўзнік страшны прывід белага горада пад чорным небам... ← Іван Навуменка.
  2. Тое, што ўявілася, здалося. Перад вачыма [Таццяны] з'явіўся жудасны прывід: гітлеравец трымае высока над галавой яе маленькага Віцю. ← Іван Шамякін. Прывід гэта ці сапраўднасць? Канешне, сапраўднасць! Еў жа пасля таго чырвонаармеец Чыжык той хлеб і тыя каўбасы. ← Мікола Лупсякоў.
  3. Няясныя, ледзь акрэсленыя рысы чаго-н.; контуры. І потым, седзячы ў аўто.., Юткевіч глядзеў на аддаленыя прывіды вялікага грознага зарыва, і целам ішла дробная пякучая дрыготка. ← Барыс Мікуліч.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пры́від мн. пры́віды
Родны каго? чаго?	пры́віду мн. пры́відаў
Давальны каму? чаму?	пры́віду мн. пры́відам
Вінавальны каго? што?	пры́від мн. пры́віды
Творны кім? чым?	пры́відам мн. пры́відамі
Месны у кім? у чым?	пры́відзе мн. пры́відах
Клічная форма	— мн. —

Слова прывід (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік прывід — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі