Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 прывітанне, -я, ніякі род
  1. Дзеянне паводле знач. дзеяслоў прывітаць.
  2. Словы, рух, жэст, звернутыя да каго-н. пры сустрэчы, як знак добразычлівасці, дружалюбнасці. — Дзень добры, рабяты! — Вучні дружна адказалі на прывітанне. ← Мікола Гамолка. Пасля першых прывітанняў абодва знайшлі агульную тэму. ← Алена Васілевіч. Паперадзе Ігнат Струміла — кіўком галавы абменьваецца прывітаннем. ← Цішка Гартны. // размоўнае слова Зварот да блізкага знаёмага пры сустрэчы. — Прывітанне, Анёлак! — засмяяўся Кастусь, успомніўшы ўчарашняе. ← Мікола Ваданосаў. — А-а, масквічкі! Ну, прывітанне, прывітанне! Рады вас бачыць на беларускай зямлі. ← Георгій Шчарбатаў.
  3. Вусны або пісьмовы зварот да каго-н., у якім выказваецца адабрэнне, добразычлівасць, пахвала. Прывітанне юбіляру. Прывітанне з'езду камсамола. ▪ Ка мне ў госці з прывітаннем шчырым І з песнямі калгаснікі прыйшлі. ← Янка Купала. [Паўтарак:] Я перадам гэта пісьмо і ваша гарачае прывітанне будаўнікам Волга-Дона. ← Кандрат Крапіва.
  4. Сяброўскае нежаданне каму-н. ад каго-н. [Камандзір] перадаў мне прывітанне ад сяброў і знаёмых. ← Усевалад Краўчанка. Ляці, мая песня, як сокал крылаты, Нясі прывітанне заходняму брату. ← Андрэй Александровіч.
  •••
  З (камуністычным, сяброўскім і г. д.) прывітаннем — заключная форма ліста да каго-н.