Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

прыгон¹, -у, мужчынскі род
  1. Дзеянне паводле дзеяслоў прыганяць — прыгнаць (у 1 знач.).
  2. абласное слова Месца, куды прыганяюць жывёлу, дзе трымаюць жывёлу; згон. У зацішным нізенькім прыгоне Ціха і глыбока, як праз сон, Ўздыхаюць змораныя коні, Хрумстаючы сенам і аўсом. ← Сяргей Грахоўскі.
прыгон², -у, мужчынскі род
  1. Дзеянне паводле дзеяслоў прыганяць — прыгнаць (у 2 знач.).
  2. Грамадою лад, заснаваны на прыгонным праве; прыгонніцтва. Часы прыгону. ▪ Ці тое некалі за прыгонам было, ці пазней... Жыла ў прыдзеінскай вёсачцы дзяўчына. Звычайная сялянская дзяўчына. ← Тарас Хадкевіч.
  3. Дармавая прымусовая праца сялян на памешчыка ў часы прыгоннага права; паншчына. Адбываць прыгон. ▪ — Бач, які порсткі! — смяецца пан. — Спярша ты ў мяне прыгон адслужы, тады і вярну [распіску]. ← Алесь Якімовіч.

❌

прыгон

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова прыгон
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	прыго́н мн. прыго́ны
Родны каго? чаго?	прыго́ну мн. прыго́наў
Давальны каму? чаму?	прыго́ну мн. прыго́нам
Вінавальны каго? што?	прыго́н мн. прыго́ны
Творны кім? чым?	прыго́нам мн. прыго́намі
Месны у кім? у чым?	прыго́не мн. прыго́нах
Клічная форма	— мн. —

Слова прыгон (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік прыгон — у родным, давальным, творным і месным склоне

прыгон

Навігатар

Мемчыкі