Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 прыкмета, -ы, ДМ -меце, жаночы род
  1. Адметная рыса, па якой можна пазнаць каго-, што-н., вызначыць што-н. Па слядах, па безлічы толькі яму [егеру] вядомых адзнак і прыкмет ён мог беспамылкова вызначыць дакладную колькасць кожнага віду дзікіх жывёл на сваім участку. ← Віталі Вольскі. Прыкметы падышлі якраз: знарок запушчаная барада, два залатыя зубы. ← Янка Брыль. [Нася:] — Але калі вельмі хочаш выбраць мяне, дык запомні прыкмету: у маіх валасах будзе белая кветачка. ← Алесь Якімовіч. // Тое, што ўказвае на з'яўленне, наступленне чаго-н. Сённяшняй раніцай у яго з'явіў ся апетыт — верная прыкмета выздараўлення. ← Уладзімір Шахавец. Яшчэ з поўдня надвор'е гразілася дажджом. На тое былі ўсе неабходныя прыкметы: душнае сонца, парнасць зямлі, смуга ў паветры. ← Янка Скрыган.
  2. У забабонных уяўленнях — рыса, з'ява, якая прадвяшчае што-н. Бусел, стораж хаціны, склаў гняздо на страсе тут, нібы даў селяніну ён для шчасця прыкмету. ← Уладзімір Дубоўка. Павук па промню спускаецца ўніз, верыць хачу я ў старую прыкмету: спускаецца — значыць будзе мне ліст. ← Рыгор Барадулін. — Добрая прыкмета! — сказаў стары Банздык. — Калі дарогу перабег воўк — добра. ← Аркадзь Чарнышэвіч.
  •••
  Мець на прыкмеце гл. мець.
  На прыкмеце (быць) у каго — аб тым, хто (што) з'яўляецца прадметам чыёй-н. увагі, цікавасці і пад.