Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

прыпар, -у, мужчынскі род
1. Душная гарачыня, спякота ў паветры ад сонца. Іскрыцца сонейка. Прыпар. ← Антон Бялевіч. То ў бубны дахаў снежны вецер біў, То навальніца у прыпар грымела, Трубач над зыркім вогнішчам трубіў — І ўсё было да болю зразумела. ← Сяргей Грахоўскі.
2. Напружаная летняя праца ў полі (у час касьбы, жніва). Следам за сенакосам падыходзіў жніўны прыпар. ← Алесь Асіпенка. У самы прыпар прыехала на хутар бабка Югася, каб паглядзець дзяцей, пакуль маці і бацька будуць ўпраўляцца з касьбою і жнівом. ← Сцяпан Александровіч. // пераноснае значэнне Найбольш напружаная праца, якая наступае час ад часу, а таксама перыяд такой працы. Кафедры правяралі выкананне вучэбных планаў і паспешліва рыхтаваліся да чарговага інстытуцкага прыпару. ← Уладзімір Карпаў.

❌

прыпар

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова прыпар
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пры́пар мн. пры́пары
Родны каго? чаго?	пры́пару мн. пры́параў
Давальны каму? чаму?	пры́пару мн. пры́парам
Вінавальны каго? што?	пры́пар мн. пры́пары
Творны кім? чым?	пры́парам мн. пры́парамі
Месны у кім? у чым?	пры́пары мн. пры́парах
Клічная форма	— мн. —

Слова прыпар (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік прыпар — у родным, давальным, творным і месным склоне

прыпар

Навігатар

Мемчыкі