Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

рэмень, -меня і рамень, -мня, мн. рамяні, -ёў; мужчынскі род
  1. Доўгая паласа вырабленай скуры. За плячыма была вялікая паходная сумка, на рэмені вісела стрэльба. ← Эдуард Самуйлёнак. Моцна скруцілі Міколу рукі назад, аж уеліся рамяні ў цела. ← Міхась Лынькоў. // Скураны пояс, папруга. Стары туга падпяразваўся рэменем, акуратна заліў сваю бараду і выглядаў куды маладзейшым за свае гады. ← Георгій Шчарбатаў. Кастусь адразу падняўся з зямлі, правёў пальцамі пад рэменем, абцягваючы гімнасцёрку на сваёй тонкай .. паставе. ← Мікола Ваданосаў.
  2. Доўгая паласа вырабленай скуры або моцнай тканіны, якая служыць для перадачы руху ад аднаго шківа да другога. Прывадны рэмень.
  3. толькі мн. (рамяні, -нёў). Прыстасаванне для ўвязвання і пераноскі ручнога багажу, якое ўяўляе сабой дзве злучэння перамычкай палоскі скуры або моцнай тканіны са спражкамі. А на іншых ложках — яны яшчэ пахлі свежай фарбай, — ляжалі перавязаныя рамянямі клумкі. ← Уладзімір Шахавец.

❌

рэмень

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова рэмень
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	рэ́мень мн. рамяні́
Родны каго? чаго?	рэ́меня мн. рамянёў
Давальны каму? чаму?	рэ́меню мн. рамяня́м
Вінавальны каго? што?	рэ́мень мн. рамяні́
Творны кім? чым?	рэ́менем мн. рамяня́мі
Месны у кім? у чым?	рэ́мені мн. рамяня́х
Клічная форма	— мн. —

Слова рэмень (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік рэмень — у родным, давальным, творным і месным склоне

рэмень

Навігатар

Мемчыкі