Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

скула¹, -ы, жаночы род
  1. Адна з парных касцей чэрапа, размешчаная ніжэй вочніцы над верхняй сківіцай твару, а таксама адпаведная частка твару. Пасля таго, як нарадзілася дзіця, Ірына схуднела. Вочы яе запалі, скулы завастрыліся. ← Іван Новікаў. Увесь гэты чалавек, выраз яго твару, вострыя скулы, гарачы тон прамовы нечым прываблівалі. ← часопіс «Маладосць». Белы маршчыністы лоб над загарэлымі скуламі шчодра акроплены потам. ← Янка Брыль.
  2. спецыяльны тэрмін Выгіб корпуса судна ў тым месцы, дзе борт, закругляючыся, пераходзіць у днішча.
скула², -ы, жаночы род
  Гнойны нарыў, фурункул. Пан доўга ганяўся за зайцамі, крычаў на ўсё горла супраць ветру, вось і села яму скула ў горле. ← Алесь Якімовіч. [Вацік:] — Дык нельга ж цярпець такі боль: скулу трэба выціснуць, а рану загаіць. ← Сымон Баранавых.
  •••
  Гадзіць як благой (ліхой) скуле гл. гадзіць.

❌

скула

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова скула
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ску́ла мн. ску́лы
Родны каго? чаго?	ску́лы мн. ску́л
Давальны каму? чаму?	ску́ле мн. ску́лам
Вінавальны каго? што?	ску́лу мн. ску́лы
Творны кім? чым?	ску́лай, ску́лаю мн. ску́ламі
Месны у кім? у чым?	ску́ле мн. ску́лах
Клічная форма	— мн. —

Слова скула (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік скула — у родным, давальным, творным і месным склоне

скула

Навігатар

Мемчыкі