Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

спадчыннасць, -і, жаночы род
  1. Захоўванне і перадача праз пакаленні падабенства ў знешняй і ўнутранай будове, а таксама і ў жыццёвых працэсах арганізма.
  2. Уласцівасць спадчыннага (у 2 знач.). Развіццё агульнагарадскога ансамбля ажыццяўляецца на аснове спадчыннасць. ← часопіс «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі».
  3. Тое, што і спадчына (у 2 знач.). [Галена:] Што я плачу? Гэта.. спадчыннасць старая, з забітай вёскі асталася яшчэ. ← Кузьма Чорны.
  4. спецыяльны тэрмін Тое, што і спадчына (у 3 знач.). Уласнік гэтага пляца, паспеўшы зацвердзіцца ў правах спадчыннасці, падаў на ўласніка завода ў суд. ← Кузьма Чорны.

❌

спадчыннасць

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
3-е скланенне

праскланяць слова спадчыннасць
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	спа́дчыннасць мн. спа́дчыннасці
Родны каго? чаго?	спа́дчыннасці мн. спа́дчыннасцяў, спа́дчыннасцей
Давальны каму? чаму?	спа́дчыннасці мн. спа́дчыннасцям
Вінавальны каго? што?	спа́дчыннасць мн. спа́дчыннасці
Творны кім? чым?	спа́дчыннасцю мн. спа́дчыннасцямі
Месны у кім? у чым?	спа́дчыннасці мн. спа́дчыннасцях
Клічная форма	— мн. —

Уся моладзь ходзіць у кароткіх штанах.
Слоўнік: штаны кароткія ў каго — не дарос хто-н. для выканання якой-н. справы.

Дык што ж гэта выходзіць, пакаленне не для выканання спраў?

Слова спадчыннасць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік спадчыннасць — у родным, давальным, творным і месным склоне

спадчыннасць

Навігатар

Мемчыкі