STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова старублёўка
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
старублё́ўка мн. старублё́ўкі |
| Родны каго? чаго? |
старублё́ўкі мн. старублё́вак |
| Давальны каму? чаму? |
старублё́ўцы мн. старублё́ўкам |
| Вінавальны каго? што? |
старублё́ўку мн. старублё́ўкі |
| Творны кім? чым? |
старублё́ўкай, старублё́ўкаю мн. старублё́ўкамі |
| Месны у кім? у чым? |
старублё́ўцы мн. старублё́ўках |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Чужое ўзяць — сваё згубіць.
Не бяры чужога: аддасі сваё.
Ты па чужое, а чорт па тваё.
Я не ўсё кантралюю.
Але я кантралюю штось.
І маю мудрасць адрозніць першае ад другога.
starublioŭka — беларуская лацінка
Слова старублёўка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік старублёўка — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове старцаванне + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› ста́ртарны (9)
(8) габлё́ўка ‹
› стартсто́пны (11)
(8) Рублё́ўка ‹
› старублё́вы (10)
(8) рублё́ўка ‹
› стару́кі (7)
(16) трыццацірублё́ўка ‹
› стару́сенькі (11)
(12) пяцірублё́ўка ‹
› стару́ткі (8)
(15) дзесяцірублё́ўка ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
