Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 строма¹, -ы, жаночы род
  1. Круты схіл, абрыў. На самай бязлеснай верасовай наддарожнай строме высілася на старасвецкім камені-пастаменце мускулістая, упартая і магутная фігура спалоханага лася — жыхара беларускіх лясоў. ← Іван Пташнікаў. [Іван] толькі азіраўся на край стромы, дзе вось-вось павінны былі паказацца немцы. ← Васіль Быкаў. Няма на імшарах палескіх Скалістых аснежаных стром... ← Мікола Аўрамчык.
  2. Месца ў рацэ, дзе цячэнне асабліва імклівае. Строма ракі блішчэла, як друз шкла. ← Мікола Ваданосаў. Згадалася Ганне, як калісьці школьная настаўніца вучыла плаваць яе, малую, бо яна ніяк не адважвалася плысці на егрому. ← Уладзімір Дубоўка. Люблю лясоў зялёных гоман, Крыштальны звон тваіх крыніц, І плынных рэк віры і стромы, І сполахі начных зарніц. ← Эдуард Валасевіч. / у пераноснае значэнне ужыв. Трапіўшы ў людскую строму, Краўчанка апынуўся ў канцэртнай зале. ← Барыс Мікуліч. Жанчына накіроўвала кіпучую строму рабочых слоў. ← Кузьма Чорны.
 строма², прыслоўе
  1. Прама ўверх, перпендыкулярна. Цёмнай стужкай дарога клалася ўзбоч лесу, выгіналася крукам на полі, потым строма паўзла ўгару. ← Алесь Савіцкі. Белыя кроны строма вырысоўваліся на фоне яшчэ не зусім сцямнелага неба, нагадвалі купал старажытнай вежы. ← Ігнат Дуброўскі. [Вася] паставіў драбіны амаль строма, а збоку, каб лішне не ціснуць на дрэва, падпёр іх жардзінай з рагулькай на канцы. ← Іван Навуменка.
  2. пераноснае значэнне Рэзка, рашуча. Андрэй строма абарваў сваю гутарку і адвярнуўся ў акно. ← Цішка Гартны.