Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

тытан¹, -а, мужчынскі род
  1. У старажытнагрэчаскай міфалогіі — бажаство з ліку волатаў, якое змагалася з багамі Алімпа, а таксама нашчадак волатаў.
  2. пераноснае значэнне Чалавек вялікага таленту, надзвычайнае розуму. Які віхар воплескаў заўсёды раздаваўся, калі ў прэзідыуме паказвалася гэта магутная фігура тытана чалавечай мыслі [А. М, Горкага]. ← Янка Купала. Ф. Энгельс, характарызуючы выдатных дзеячаў эпохі Адраджэння, назваў іх тытанамі па сіле думкі, страсці і характару, па шматбаковасці і вучонасці. ← Мікалай Алексютовіч.
   [Грэч. titanos.]
тытан², -у, мужчынскі род
  Хімічны элемент, цвёрды метад серабрыста-белага колеру, які шырока выкарыстоўваецца ў караблебудаванні, ракетнай і авіяцыйнай тэхніцы.
тытан³, -а, мужчынскі род
  Вялікі кіпяцільнік асобай канструкцыі. — А ты бачыла, што ўжо тытан закіпеў? — звяртаецца да Вольгі Фрося. ← Алена Васілевіч.

❌

тытан

гэта

— кіпяцільнік

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова тытан
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	тыта́н мн. тыта́ны
Родны каго? чаго?	тыта́на мн. тыта́наў
Давальны каму? чаму?	тыта́ну мн. тыта́нам
Вінавальны каго? што?	тыта́н мн. тыта́ны
Творны кім? чым?	тыта́нам мн. тыта́намі
Месны у кім? у чым?	тыта́не мн. тыта́нах
Клічная форма	— мн. —

Слова тытан (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік тытан — у родным, давальным, творным і месным склоне

тытан

Навігатар

Мемчыкі