Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

ультыматум, -у, мужчынскі род
  1. Дыпламатычная нота з рашучым катэгарычным патрабаваннем, невыкананне якога пагражае разрывам дыпламатычных адносін і прымяненнем сілы. Часовы ўрад не прыняў і паўторнага ультыматуму. ← Ілья Гурскі.
  2. размоўнае слова Катэгарычнае патрабаванне чаго-н., якое суправаджаецца пагрозай. [Усевалад:] — Вы ставіце мне ультыматум: або працуй так, як мне трэба, або — не гамінай. ← Янка Скрыган. Мы ўжо ведалі: чуць што не так — доктар адразу ставіць ультыматум. ← Іван Шамякін.
   [Лац. ultimatum.]

❌

ультыматум

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова ультыматум
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	ультыма́тум мн. ультыма́тумы
Родны каго? чаго?	ультыма́туму мн. ультыма́тумаў
Давальны каму? чаму?	ультыма́туму мн. ультыма́тумам
Вінавальны каго? што?	ультыма́тум мн. ультыма́тумы
Творны кім? чым?	ультыма́тумам мн. ультыма́тумамі
Месны у кім? у чым?	ультыма́туме мн. ультыма́тумах
Клічная форма	— мн. —

29 жніўня 1997 Скайнэт скінуў ядзерку, але ніякіх высноў вы не зрабілі...

ідзі раскажы чатуджыпіці, як працуе тэрмаядзерны рэактар

Слова ультыматум (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік ультыматум — у родным, давальным, творным і месным склоне

ультыматум

Навігатар

Мемчыкі