STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова упір
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
упі́р мн. упі́ры |
| Родны каго? чаго? |
упі́ра мн. упі́раў |
| Давальны каму? чаму? |
упі́ру мн. упі́рам |
| Вінавальны каго? што? |
упі́ра мн. упі́раў |
| Творны кім? чым? |
упі́рам мн. упі́рамі |
| Месны у кім? у чым? |
упі́ру мн. упі́рах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
джгаць
1. Калоць, раніць джалам (пра насякомых); кусаць (пра змей). // Апякаць (пра крапіву, мароз).
2. Хутка ісці, бегчы; імчацца.
— А як вы піцу замаўляеце?
— Піца-піца, не дуры, ты ў бакі мне не ідзі, ем цябе я з Колаю, каб энергіі паболела.
upir — беларуская лацінка
Слова упір (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік упір — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове упіранне + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› упіна́цца (8)
(6) вампі́р ‹
› упіндзю́рыць (11)
(6) вампі́р ‹
› упі́нна (6)
(7) Шэкспі́р ‹
› упіра́нне (8)
(3) сі́р ‹
› упіра́цца (8)
(5) касі́р ‹
› упіра́ць (7)
(7) кірасі́р ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
