Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

уцеха, -і, ДМ уцесе, жаночы род
1. Радасць, забава. Уцехі лепшай не згадаць малому: Кусалі яблыкі на дзве шчакі, Тапталі залацістую салому, Гарохавыя лушчылі стручкі. ← Сцяпан Гаўрусёў. // Задавальненне. Абудзіўшыся ўранку ад штуршка, Васіль убачыў над сабою Яўхіма Карча, які, мусіць, вяртаўся з начной уцехі. ← Іван Мележ. [Усцін Тарасавіч:] Не таіся, было, што ты балюча крыўдзіў жанчын, браў ад іх толькі кароткія ўцехі. ← Аркадзь Марціновіч. // Той, хто (або тое, што) з'яўляецца крыніцай, прадметам задавальнення, радасці. Гэта, у школу праводзячы сына, Ад глыбінь усяго пачуцця Шэпча маці ўцесе адзінай: — Мір табе, дарагое дзіця! ← Пятро Глебка. — Сад быў яго [Захарыя] уцехай, крыніцай ягоных радасцей, месцам адпачынку. ← Эдуард Самуйлёнак.
2. Той, хто (або тое, што) прыносіць радасць, задавальненне. [Жанчына:] — Толькі ў працы і знаходзіш уцеху. ← Іван Шамякін. Вышамірскаму асталася адна ўцеха — успаміны. ← Змітрок Бядуля.

❌

уцеха

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова уцеха
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	уце́ха мн. уце́хі
Родны каго? чаго?	уце́хі мн. уце́х
Давальны каму? чаму?	уце́се мн. уце́хам
Вінавальны каго? што?	уце́ху мн. уце́хі
Творны кім? чым?	уце́хай, уце́хаю мн. уце́хамі
Месны у кім? у чым?	уце́се мн. уце́хах
Клічная форма	— мн. —

Слова уцеха (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік уцеха — у родным, давальным, творным і месным склоне

уцеха

Навігатар

Мемчыкі