Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

фінка¹,
  гл. фіны.
фінка², -і, ДМ -нцы; Родны склон мн. -нак; жаночы род
  1. размоўнае слова Тое, што і фінскі нож. [Бярозін] убачыў, як збялелы Тамілін, стоячы на каленях, разразаў фінкай рукаў і крывіўся ад болю. ← Георгій Шчарбатаў.
  2. Круглая шапка з футравым адкладным аколышкам. З-пад нахлабучанае фінкі .. [чалавек] паднімаў пару невыразныя ў змроку вачэй. ← Цішка Гартны.
  3. Паўночная парода коней, пашыраная ў Фінляндыі.
  4. Лёгкая шлюпка з вострай формай носа і кармы.
фінка³, -і, ДМ -нцы; Родны склон мн. -нак; жаночы род
  Тое, што і фіна.

❌

фінка

гэта

— парода коней

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова фінка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	фі́нка мн. фі́нкі
Родны каго? чаго?	фі́нкі мн. фі́нак
Давальны каму? чаму?	фі́нцы мн. фі́нкам
Вінавальны каго? што?	фі́нку мн. фі́нак
Творны кім? чым?	фі́нкай, фі́нкаю мн. фі́нкамі
Месны у кім? у чым?	фі́нцы мн. фі́нках
Клічная форма	— мн. —

— Твая колішняя выклала фотку два дні назад, бачыў?
— Ой, ды мне пляваць.
— У яе там трыста падабаек.
— Трыста сем.

Слова фінка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік фінка — у родным, давальным, творным і месным склоне

фінка

Навігатар

Мемчыкі