Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

фуз, -у, мужчынскі род
  размоўнае слова
  1. Асадак у чым-н.; рознае смецце. У мутнай вадзе многа фузу. Жыта звеялі, а фуз застаўся. З шарсцянога фузу рабілі лямец. Як выцадзяць воск, застаецца адзін фуз. ▪ І за рэчку трэба брацца. Заплыла фузам. ← Максім Лужанін.
  2. пераноснае значэнне Негатыўны асадак на душы, непрыемны перажытак. Трэба абавязкова паехаць да сябра і крыху праветрыцца і скінуць той фуз, які патрошку пачынае ўжо набірацца. ← Якуб Колас. // Што-н. нежыццёвае, непатрэбнае. Кампазітар, меней фузу, — Тромкай, брат, пра кукурузу. ← Якуб Колас.

❌

фуз

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова фуз
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	фу́з мн. фу́зы
Родны каго? чаго?	фу́зу мн. фу́заў
Давальны каму? чаму?	фу́зу мн. фу́зам
Вінавальны каго? што?	фу́з мн. фу́зы
Творны кім? чым?	фу́зам мн. фу́замі
Месны у кім? у чым?	фу́зе мн. фу́зах
Клічная форма	— мн. —

На Мальдывах мусульманскія законы забараняюць прадаваць алкаголь. Але вечарам прыплывае «алкалодка» і можна задорага купіць алкашку.

A L K A L O D K A

Слова фуз (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік фуз — у родным, давальным, творным і месным склоне

фуз

Навігатар

Мемчыкі