Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 хамут, -а, Месны склон -муце, мужчынскі род
  1. Частка вупражы, што складаецца з драўлянага каркаса (клешчаў), абкладзенага мяккім лямцам з унутранага боку (хамуцінай). — А конь на грэблі ў самай гразі распрогся: бацька гэтак засупоніў хамут, што супоня развязалася. ← Раман Сабаленка. Спуджаны конь б'е ў хамут, прысядае на заднія ногі. ← Алесь Бажко.
  2. пераноснае значэнне размоўнае слова Пра якую-н. абузу, клопаты, турботы. Карацей кажучы, [гаспадыня] прапануе мне зноў такі самы хамут, з такім самым, калі не большым, запасам смецця, бітай цэглы, рознага жалеззя... ← Уладзімір Дубоўка. [Гулякоў:] — Я паспытаў ужо. Жаніўся. Ведаю гэты мёд. Ведаю, што такое хамут на шыю. ← Павел Кавалёў. // Прыгнёт, паднявольнае становішча. [Міхал:] — І гніся век, цярпі маўкліва, Пакінь ты ўсякую надзею Хамут з сябе зняць, дабрадзею! ← Якуб Колас.
  3. спецыяльны тэрмін Прыстасаванне кальцавой формы для змацоўвання, злучэння чаго-н. Рысорны хамут.
  4. размоўнае слова грубае Некультурны, неадукаваны чалавек; хамула. Са мной Ігар нават гаварыць не хацеў — лічыў мяне проста вясковым хамутом. ← Барыс Сачанка.
  •••
  Біць у хамут гл. біць.
  Запрэгчы ў хамут гл. запрэгчы.