аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова шпунт
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
шпу́нт мн. шпунты́ |
| Родны каго? чаго? |
шпу́нта мн. шпунто́ў |
| Давальны каму? чаму? |
шпу́нту мн. шпунта́м |
| Вінавальны каго? што? |
шпу́нт мн. шпунты́ |
| Творны кім? чым? |
шпу́нтам мн. шпунта́мі |
| Месны у кім? у чым? |
шпу́нце мн. шпунта́х |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Ад усіх бочак шпунт; пад усе бочкі шпунт — пра чалавека, якога калі трэба і калі не трэба пасылаюць выконваць розныя даручэнні, просьбы.
Польск. szpunt ад ням. spund.Раптам ты ператвараешся ў чалавека, які нікога не папракае, пазбягае пустых размоў, спакойна глядзіць на людзей, што робяцца чужымі, і добра разумее: усё да лепшага.
špunt — беларуская лацінка
Слова шпунт (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік шпунт — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове шпунтаванне + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› шпу́ля (5)
(3) у́нт ‹
› шпуля́нне (8)
(4) бу́нт ‹
› шпуля́ць (7)
(4) бу́нт ‹
› шпунтава́льны (12)
(5) гру́нт ‹
› шпунтава́нне (11)
(4) фу́нт ‹
› шпунтава́ны (10)
(4) шу́нт ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.