аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова вір
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
ві́р мн. віры́ |
| Родны каго? чаго? |
ві́ру мн. віро́ў |
| Давальны каму? чаму? |
ві́ру мн. віра́м |
| Вінавальны каго? што? |
ві́р мн. віры́ |
| Творны кім? чым? |
ві́рам мн. віра́мі |
| Месны у кім? у чым? |
ві́ры, віры́ мн. віра́х |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Свой над вірам патрасе, але ў вір не панясе.
— А ты калі-небудзь баяўся мяне страціць?
— Адзін раз. Калі мы беглі да маршруткі, а грошы на праезд былі ў цябе.
vir — беларуская лацінка
Слова вір (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік вір — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове віра + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› вінье́тачны (10)
(7) пламбі́р ‹
› вінье́тка (8)
(7) пламбі́р ‹
› віпрато́кс (9)
(5) імбі́р ‹
› ві́ра (4)
(6) клаві́р ‹
› ві́ра (4)
(8) эльзеві́р ‹
› вірава́начны (11)
(8) эльзеві́р ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
самоклеящиеся обои — самаклейныя шпале́ры