здзібаць

гэта

— цішком скрасці што-небудзь

дзеяслоў
закончанае трыванне
пераходны
незваротны
1-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў здзібаць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	здзі́баць
Будучы час 1-я асоба: я што зраблю? мы што зробім? 2-я асоба: ты што зробіш? вы што зробіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што зробіць? яны што зробяць?	я здзі́баю мы здзі́баем ты здзі́баеш вы здзі́баеце ён, яна, яно здзі́бае яны здзі́баюць
Прошлы час што зрабіла? што зрабіў? што зрабілі?	ж. здзі́бала м. здзі́баў н. здзі́бала мн. здзі́балі
Загадны лад 2-я асоба: ты што зрабі? вы што зрабіце?	ты здзі́бай вы здзі́байце
Дзеепрыслоўе прошлы час: што зрабіўшы?	здзі́баўшы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

джгаць
1. Калоць, раніць джалам (пра насякомых); кусаць (пра змей). // Апякаць (пра крапіву, мароз).
2. Хутка ісці, бегчы; імчацца.

кожны мованыцік («вы што, не можаце напісаць шаурма па-беларуску?») з цягам часу ператвараецца ў мованацыка («вы няправільна напісалі, ну якая шаварня?!»)

zdzibać — беларуская лацінка

Слова здзібаць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: