Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

густ, -у, Месны склон -сце, мужчынскі род
  1. Адчуванне, разуменне прыгожага; здольнасць даваць эстэтычную ацэнку. Выхоўваць мастацкі густ. ▪ Сярод дзяўчат вылучалася Марыя, тонкая, стройная, з густам адзетая. ← Ілья Гурскі. Цесны кантакт з Міхасём Лыньковым, яго парады дапамагала Хвядосу Шынклеру выпрацоўваць літаратурны густ. ← Лідзія Арабей.
  2. Схільнасць, любоў да чаго-н. Не зважаючы на розныя густы і характары, хлопцы шчыра сябравалі з самага малку. ← Алесь Якімовіч.
  3. Манера, стыль. Прыбраць у хаце на свой густ.
  •••
  Па густу; пад густ каму (у знач. выказнік) — падабацца, па душы.

❌

густ

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова густ
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	гу́ст мн. гу́сты
Родны каго? чаго?	гу́сту мн. гу́стаў
Давальны каму? чаму?	гу́сту мн. гу́стам
Вінавальны каго? што?	гу́ст мн. гу́сты
Творны кім? чым?	гу́стам мн. гу́стамі
Месны у кім? у чым?	гу́сце мн. гу́стах
Клічная форма	— мн. —

— Тася, ты мне падабаешся.
— Вацусь, у цябе вельмі добры густ, але вельмі дрэнныя шансы.

Я не магу ўсім падабацца, не ва ўсіх добры густ.

Слова густ (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік густ — у родным, давальным, творным і месным склоне

густ

Навігатар

Мемчыкі