узбучыць

гэта

— даць каму-небудзь узбучку

дзеяслоў
закончанае трыванне
пераходны
незваротны
2-е спражэнне

праспрагаць дзеяслоў узбучыць
утварыць дзеепрыслоўе
як правільна пісаць і куды ставіць націск

	словаформы
Пачатковая форма	узбу́чыць
Будучы час 1-я асоба: я што зраблю? мы што зробім? 2-я асоба: ты што зробіш? вы што зробіце? 3-я асоба: ён-яна-яно што зробіць? яны што зробяць?	я узбу́чу мы узбу́чым ты узбу́чыш вы узбу́чыце ён, яна, яно узбу́чыць яны узбу́чаць
Прошлы час што зрабіла? што зрабіў? што зрабілі?	ж. узбу́чыла м. узбу́чыў н. узбу́чыла мн. узбу́чылі
Загадны лад 2-я асоба: ты што зрабі? вы што зрабіце?	ты узбу́ч вы узбу́чце
Дзеепрыслоўе прошлы час: што зрабіўшы?	узбу́чыўшы

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Смачнога!
Сыць, Божа! Сыць вам, людцы!
Смачна есці!

Да сы́ці — уволю, удосталь, да адвалу.
Наесціся да сыці. Нацешыцца да сыці.

— Мам, а што такое кампраміс?
— Ну глядзі, мама хоча на цёплае мора, а тата на лыжны курорт. Кампраміс: мы ўсе едзем на мора, але тата можа ўзяць з сабой лыжы.

uzbučyć — беларуская лацінка

Слова узбучыць (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: