джала

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

джала, -а, ніякі род
  1. Колючая частка органа самаабароны і нападу некаторых насякомых (пчол, вос, шэршняў і інш.), якая знаходзіцца на канцы брушка. Хто іх на свеце не знае, шэршняў тых, з джалам вялікім, а з выгляду жоўтых. ← Уладзімір Дубоўка. // Колюча-смокчучы хабаток некаторых насякомых (мухі, камара, авадня і інш.). Адчуўшы ранішні прыпек і джала авадня, Конь стаў пад голлем у цянёк. ← Антон Бялевіч.
  2. Доўгі, раздвоены на канцы язык ядавітай змяі. Летам.. [Яша] амаль кожны дзень што-небудзь прыносіў: то гадзюку, якая злосна сыкала і высоўвала джала, то нейкіх рэдкіх матылькоў, якіх ніхто дагэтуль не бачыў. ← Міхась Даніленка.
  3. Вастрыё колючага ці рэжучага інструмента, прылады. І вострае джала разца гоніць спружыністыя стружкі. ← Цішка Гартны.
  4. пераноснае значэнне Пра абвостранае пачуццё, успрыманне. Перад.. вачамі [Ніны] успыхнулі вогненныя вострыя іскры, што пранізалі галаву безліччу пякучых джал. ← Іван Мележ. // чаго. Пра што-н. вострае, едкае. Джала сатыры.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	джа́ла мн. джа́лы
Родны каго? чаго?	джа́ла мн. джа́лаў
Давальны каму? чаму?	джа́лу мн. джа́лам
Вінавальны каго? што?	джа́ла мн. джа́лы
Творны кім? чым?	джа́лам мн. джа́ламі
Месны у кім? у чым?	джа́ле мн. джа́лах
Клічная форма	— мн. —

Слова джала (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік джала — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі