Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 дзіва, -а; мн. дзівы, дзіў; ніякі род
  1. Нешта незвычайнае, тое, што выклікае здзіўленне. Загледзеўся [пан] на дзіва: такі недалужны конік, а цягне воз дроў, пад неба пакладзены! ← Алесь Якімовіч. На твары ў .. [дзецюка] адбілася надзвычайнае здзіўленне: ён ніколі не бачыў такога дзіва, каб атаманам была дзеўка. ← Мікола Нікановіч. // Пра тое, што выклікае здзіўленне, захапленне сваімі выдатнымі якасцямі. Ну, што, здаецца, кусок дрэва, Той чорны дуб, што ў рэчцы мок, А вось жа выйшаў кад[аў]бок, Майстэрства дзіва. ← Якуб Колас. Было маленькае ярка-чырвонае дзіва на таку — малатарня. ← Іван Мележ.
  2. размоўнае слова Здзіўленне. Старыя з дзівам паглядалі на свежыя хваёвыя слупы, што ўкопваліся ў зямлю. ← Змітрок Бядуля. На дзіва ўсіх, шафёр адразу згадзіўся і выключыў матор. ← Аляксей Кулакоўскі.
  3. у знач. выказнік размоўнае слова Дзіўна. Я перачытаў гэтулькі кніг, што аж самому дзіва, колькі чалавек можа ўсяго перачытаць. ← Кузьма Чорны. «Скуль іх [піянераў] столькі? — дзіва Гані: Ну, як макаў агарод!» ← Якуб Колас.
  •••
  Дзіва дзіўнае — вялікае дзіва. — Дзіва дзіўнае! — ускрыкнула Марыля, калі яны ўвайшлі ў Ладунькаву хату. — У печы не паліцца, а дым з коміна ідзе. ← Уладзімір Корбан.
  Дзіва ўзяло (бярэ) каго — дзіўна каму-н.
  Дзіва што і — безумоўна, так, несумненна.
  Дзівам дзівіцца гл. дзівіцца.
  Дзіву дацца гл. дацца.
  На дзіва — надта добра, выдатна (удацца, выйсці і пад.).