аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова дзюбік
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
дзю́бік мн. дзю́бікі |
| Родны каго? чаго? |
дзю́біка мн. дзю́бікаў |
| Давальны каму? чаму? |
дзю́біку мн. дзю́бікам |
| Вінавальны каго? што? |
дзю́бік мн. дзю́бікі |
| Творны кім? чым? |
дзю́бікам мн. дзю́бікамі |
| Месны у кім? у чым? |
дзю́біку мн. дзю́біках |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Што целу люба, то душы груба.
Смех — то дар багоў.
канечне / канешне — гэта абавязкова
а «конечно, разумеется» — гэта вядома (ж), а як жа (анягож), безумоўна, бясспрэчна (відавочна), несумненна (несумнеўна), натуральна, (само сабой) зразумела, а ўжо ж
dziubik — беларуская лацінка
Слова дзюбік (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік дзюбік — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове дзюбіна + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› дзюбе́к (6)
(6) зру́бік ‹
› дзю́бель (7)
(6) шру́бік ‹
› дзю́бельны (9)
(5) цы́бік ‹
› дзю́біна (7)
(11) жаўтадзю́бік ‹
› дзю́бка (6)
(5) цю́бік ‹
› дзю́бнуцца (9)
(11) шпрыц-цю́бік ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.