Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 дзірка і дзюрка, -і, ДМ -рцы; Родны склон мн. -рак; жаночы род
  1. Адтуліна, шчыліна, праём у чым-н. Пракруціць дзірку. ▪ Міколку здаецца, што праходзіць цэлая гадзіна, пакуль удаецца яму падняць адзін канец гэтай дошкі і прасунуць у дзірку галаву. ← Міхась Лынькоў. У хляве — гуляй у жмуркі, Толькі свецяць трохі дзюркі. ← Кандрат Крапіва. // Разадранае, праношанае месца ў адзенні, абутку. Стары Мікіта зняў сваю кепку, — такую пакамечаную і з дзіркамі, нібы яе пажавала карова, — і прывітаўся. ← Янка Брыль.
  2. размоўнае слова Пра глухое, далёкае ад культурных цэнтраў месца, населены пункт. Як і ўяўляў Туго Глівіц, мястэчка аказалася звычайнай захалуснай дзіркай. ← Іван Навуменка.
  3. пераноснае значэнне Пра тое, што патрабуе выдаткаў; пільная патрэба. Ну, скажам, на дрывах я падзараблю, але ж і дзірак шмат на гэтыя грошы. ← Аркадзь Чарнышэвіч.
  •••
  Ад усіх дзірак затычка гл. затычка.
  Дзірка ад абаранка — нічога, пустое месца.
  Дзірка на дзірцы — увесь у дзірках, зусім падраны; многа дзірак на чым-н.
  Заткнуць дзірку гл. заткнуць.
  (Патрэбен) як у мосце дзірка — пра што-н. зусім непатрэбнае.

 дзюрка,
  гл. дзірка.