дзядуся

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова дзядуся
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дзяду́ся мн. дзяду́сі
Родны каго? чаго?	дзяду́сі мн. дзяду́сяў
Давальны каму? чаму?	дзяду́сю мн. дзяду́сям
Вінавальны каго? што?	дзяду́сю мн. дзяду́сяў
Творны кім? чым?	дзяду́сем мн. дзяду́сямі
Месны у кім? у чым?	дзяду́сю мн. дзяду́сях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

Ты хочаш увайсці ў айці, а я хачу долі лепшай. Мы розныя.

dziadusia — беларуская лацінка

Слова дзядуся (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: