Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

доўг, -у, Месны склон доўгу і даўгу, мужчынскі род
  1. Тое, што і абавязак. Грамадзянскі доўг. ▪ Верныя даўгу свайму, Сябры, ідучы на заданне, Здубелыя рукі яму [кастру] Працягвалі на развітанне. ← Генадзь Кляўко. — Перадай, Як нашыя спытаюць, Скажы ім — доўг байца Я выканаў, хай знаюць, Як трэба, да канца. ← Аркадзь Куляшоў.
  2. мн. даўгі, -оў. Тое, што ўзята ў пазыку, пазычана (пераважна грошы). Вярнуць доўг. Вялікі доўг. Разлічыцца з даўгамі.
  3. мн. даўгі, -оў. Запазычанасць па абавязковых плацяжах. Даўгі па падатку.
  •••
  Аддаць свой (апошні) доўг гл. аддаць.
  Залезці (улезці) у даўгі (у доўг) гл. залезці.
  Не вылазіць з даўгоў гл. вылазіць.
  Не застацца ў даўгу гл. застацца.
  У даўгах па вушы — мець многа даўгоў.
  У даўгу перад кім — быць абавязаным каму-н.
  У доўг — з умовай звароту.

❌

доўг

гэта

— тое, што ўзята ў пазыку

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова доўг
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	до́ўг мн. даўгі́
Родны каго? чаго?	до́ўгу мн. даўго́ў
Давальны каму? чаму?	до́ўгу мн. даўга́м
Вінавальны каго? што?	до́ўг мн. даўгі́
Творны кім? чым?	до́ўгам мн. даўга́мі
Месны у кім? у чым?	до́ўгу мн. даўга́х
Клічная форма	— мн. —

Слова доўг (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік доўг — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

(кажуць, што там тры літры максімум, што боршч парушае законы гравітацыі і што палец у гарачым супе)