Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

дыплом, -а, мужчынскі род
  1. Дакумент аб заканчэнні вышэйшай або сярэдняй спецыяльнай навучальнай установы, а таксама аб прысуджэнні вучонай ступені ці прысваенні ганаровага звання. Універсітэцкі дыплом. Дыплом кандыдата філалагічных навук. Дыплом старшага навуковага супрацоўніка.
  2. Пасведчанне, грамата, якія прысуджаюцца за якія-н. дасягненні, поспехі і пад. Дыплом конкурсу піяністаў. ▪ Калгас быў удзельнікам Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўкі і атрымаў дыплом другой ступені. ← Хведар Жычка.
  3. размоўнае слова Работа, даследаванне, праект, якія выконваюцца пры заканчэнні вышэйшай або сярэдняй спецыяльнай навучальнай установы; дыпломная работа.
  •••
  Дыплом з адзнакай — дыплом спецыяліста, які закончыў вышэйшую навучальную ўстанову з выдатнымі адзнакамі.
   [Фр. diplôme з грэч.]

❌

дыплом

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дыплом
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дыпло́м мн. дыпло́мы
Родны каго? чаго?	дыпло́ма мн. дыпло́маў
Давальны каму? чаму?	дыпло́му мн. дыпло́мам
Вінавальны каго? што?	дыпло́м мн. дыпло́мы
Творны кім? чым?	дыпло́мам мн. дыпло́мамі
Месны у кім? у чым?	дыпло́ме мн. дыпло́мах
Клічная форма	— мн. —

Слова дыплом (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік дыплом — у родным, давальным, творным і месным склоне

дыплом

Навігатар

Мемчыкі