дыўрэцін

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дыўрэцін
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	дыўрэці́н мн. —
Родны каго? чаго?	дыўрэці́ну мн. —
Давальны каму? чаму?	дыўрэці́ну мн. —
Вінавальны каго? што?	дыўрэці́н мн. —
Творны кім? чым?	дыўрэці́нам мн. —
Месны у кім? у чым?	дыўрэці́не мн. —
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Бачыць вока далёка, а розум яшчэ далей.

Беларусы не імперцы.
ТАК, АЛЕ… дзяржаву назвалі ВЯЛІКАЕ Княства Літоўскае.

Беларусы талерантныя.
ТАК, АЛЕ… паспрабуй сказаць суседзям, што геі таксама людзі.

«Хавайся ў бульбу».
ТАК, АЛЕ… колькі разоў вы хаваліся ў бульбу?

dyŭrecin — беларуская лацінка

Слова дыўрэцін (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: