Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

жылка, -і, ДМ -лцы; Родны склон мн. -лак; жаночы род
  1. памяншальная форма да жыла (у 1 знач.); тоненькая жыла. Коркія зусім блізка бачыў адрузлы, маршчыністы твар з чырвонымі жылкамі на пераноссі. ← Эдуард Самуйлёнак. Вось з-за лесу ўстала сонца, Рассыпае каснікі, Залатыя ручнікі, І цалуе праз аконца Збітых кудзер валаконцы, Жылкі сінія рукі. ← Якуб Колас.
  2. Ніць, вырабленая з сухажылля, капрону і пад.; лёска. Па дзень нараджэння тата падарыў сыну дзве вуды з капронавай жылкай. ← Уладзімір Юрэвіч.
  3. Сасудзіста-валакністае патаўшчэнне ў выглядзе ніці ў лістах раслін і крылах насякомых. Павел Ільіч разглядаў малады, шыракалісты фікус, у якім на сонцы прасвечваліся тоненькія жылкі. ← Ілья Гурскі.
  4. Ніцепадобная палоска ў горнай народзе, якая вылучаецца колерам. Мармур з чорнымі жылкамі.
  5. пераноснае значэнне; якая або чыя. Здольнасць або прыродная схільнасць да чаго-н. Працоўная жылка. Творчая жылка.

❌

жылка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова жылка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	жы́лка мн. жы́лкі
Родны каго? чаго?	жы́лкі мн. жы́лак
Давальны каму? чаму?	жы́лцы мн. жы́лкам
Вінавальны каго? што?	жы́лку мн. жы́лкі
Творны кім? чым?	жы́лкай, жы́лкаю мн. жы́лкамі
Месны у кім? у чым?	жы́лцы мн. жы́лках
Клічная форма	— мн. —

Слова жылка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік жылка — у родным, давальным, творным і месным склоне

жылка

Навігатар

Мемчыкі