Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

звяно, -а; мн. звёны (з лічэбнік 2, 3, 4 звяно), звёнаў; ніякі род
  1. Адна асобная састаўная частка ланцуга; кольца. Змацаваць звёны папкай. ▪ Схапіўшы дужку кляшчамі, трэба было маланкава прасунуць яе ў папярэдняе звяно і прыстукнуць молатам так, каб канцы сышліся і заварыліся. ← Уладзімір Корбан. // пераноснае значэнне Састаўная частка чаго-н. цэлага. У рамане «Зямля» — важным звяне ў творчай біяграфіі Чорнага — героем з'яўляецца сялянская маса. ← Алесь Адамовіч.
  2. Аднатыпная састаўная частка якога-н. цэлага. Звяно трубаправода.
  3. Найменшая арганізацыйная адзінка ў якім-н. аб'яднанні. Піянерскае звяно. Ільнаводчае звяно. ▪ І на захад звяно за звяном пралятаюць знішчальнікі нашы. ← Максім Танк.

❌

звяно

гэта

— група людзей

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова звяно
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	звяно́ мн. зве́нні, (2, 3, 4) звяны́
Родны каго? чаго?	звяна́ мн. зве́нняў
Давальны каму? чаму?	звяну́ мн. зве́нням
Вінавальны каго? што?	звяно́ мн. зве́нні, (2, 3, 4) звяны́
Творны кім? чым?	звяно́м мн. зве́ннямі
Месны у кім? у чым?	звяне́ мн. зве́ннях
Клічная форма	— мн. —

Слова звяно (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік звяно — у родным, давальным, творным і месным склоне

звяно

Навігатар

Мемчыкі