Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

звяно, -а; мн. звёны (з лічэбнік 2, 3, 4 звяно), звёнаў; ніякі род
  1. Адна асобная састаўная частка ланцуга; кольца. Змацаваць звёны папкай. ▪ Схапіўшы дужку кляшчамі, трэба было маланкава прасунуць яе ў папярэдняе звяно і прыстукнуць молатам так, каб канцы сышліся і заварыліся. ← Уладзімір Корбан. // пераноснае значэнне Састаўная частка чаго-н. цэлага. У рамане «Зямля» — важным звяне ў творчай біяграфіі Чорнага — героем з'яўляецца сялянская маса. ← Алесь Адамовіч.
  2. Аднатыпная састаўная частка якога-н. цэлага. Звяно трубаправода.
  3. Найменшая арганізацыйная адзінка ў якім-н. аб'яднанні. Піянерскае звяно. Ільнаводчае звяно. ▪ І на захад звяно за звяном пралятаюць знішчальнікі нашы. ← Максім Танк.

❌

звяно

гэта

— састаўная частка чаго-н.

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова звяно
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	звяно́ мн. звёны
Родны каго? чаго?	звяна́ мн. звёнаў, звё́н
Давальны каму? чаму?	звяну́ мн. звёнам
Вінавальны каго? што?	звяно́ мн. звёны
Творны кім? чым?	звяно́м мн. звёнамі
Месны у кім? у чым?	звяне́ мн. звёнах
Клічная форма	— мн. —

Слова звяно (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік звяно — у родным, давальным, творным і месным склоне

звяно

Навігатар

Мемчыкі