Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

 змяя, -і; мн. змеі (з лічэбнік 2, 3, 4 змяі), змей; жаночы род
  1. Паўзун з доўгім звілістым целам, укрытым луской, без канечнасцей, звычайна з ядавітымі зубамі. Ядавітая змяя. ▪ Закруцілася змяя, засіпела так, што Ра спалохаўся і адбег назад. ← Янка Маўр.
  2. размоўнае слова лаянкавае слова Пра каварнага, злога чалавека. — Кінь сваю літасць да гэтай змяі. Ён калісьці над рабочымі таксама літасці не меў. ← Змітрок Бядуля.
  3. у знач. прыслоўе змяёй (-ёю). Утвараючы звівы, зігзагі; звіліста. Паміж алешніку змяёю Крыніца чорнай паласою На свет зірнула, лёд прабіла, У старых карчах загаманіла. ← Якуб Колас.
  •••
  Грымучая змяя — трапічная ядавітая змяя, у некаторых відаў якой на канцы хваста ёсць конусападобныя арагавелыя лускавінкі, што ўтвараюць шум пры трэнні адной аб другую.
  Змяя (гадзюка) падкалодная — пра хітрага, злога, каварнага чалавека.
  Прыгрэць змяю на (сваіх) грудзях гл. прыгрэць.