Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

каравай, -я, мужчынскі род
Вясельны абрадавы пірог круглай формы. Віншаваць са шчасцем пойдуць [людзі] маладых, Каравай пшанічны панясуць да іх. ← Генадзь Кляўко. Адно хіба не хапала таго, каб мы з Ірай сталі пад вянец, а астатняе ўсё было: нават дзялілі каравай. ← Раман Сабаленка. // Вялікая будка, спечаная для якой-н. урачыстасці, свята. Ваша свята — наша свята! І выносяць залаты Каравай нам з першай хаты Украінскія браты. ← Пімен Панчанка. На чужы каравай рота не разявай. ← Прыказка.

❌

каравай

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова каравай
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	карава́й мн. карава́і
Родны каго? чаго?	карава́я мн. карава́яў
Давальны каму? чаму?	карава́ю мн. карава́ям
Вінавальны каго? што?	карава́й мн. карава́і
Творны кім? чым?	карава́ем мн. карава́ямі
Месны у кім? у чым?	карава́і мн. карава́ях
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

даць (зада́ць) дзёру (дра́ла, драпака́, лататы́) — пусціцца наўцёкі; уцячы

— Якая смачная ў вас гарбата, што гэта за гатунак?
— Гэта каньяк…

можна казаць «чай», але мованацыкі вас з’ядуць

Слова каравай (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік каравай — у родным, давальным, творным і месным склоне

каравай

Навігатар

Мемчыкі