Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

крыкун, -а, мужчынскі род
  размоўнае слова
  1. Пра таго, хто многа крычыць, плача. Крыклівы чалавек. Крыклівае дзіця.
  2. Пра пустога, мнагаслоўнага прамоўцу, а таксама пра ўсякага ахвотніка да спрэчак. — Добрым будзе бальшавіком, Таццяна Давыдаўна, — адказваў Віталеў. — Не крыкуном, а сапраўдным будаўніком камунізма. ← Алесь Асіпенка. [Кірыла:] Разумееш, народ наш навучыўся кіраваць, яму не патрэбны ні апекуны, ні паганятыя, ні тым больш крыкуны. ← Ілья Гурскі.

❌

крыкун

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова крыкун
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	крыку́н мн. крыкуны́
Родны каго? чаго?	крыкуна́ мн. крыкуно́ў
Давальны каму? чаму?	крыкуну́ мн. крыкуна́м
Вінавальны каго? што?	крыкуна́ мн. крыкуно́ў
Творны кім? чым?	крыкуно́м мн. крыкуна́мі
Месны у кім? у чым?	крыкуне́ мн. крыкуна́х
Клічная форма	— мн. —

Слова крыкун (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік крыкун — у родным, давальным, творным і месным склоне

крыкун

Навігатар

Мемчыкі