мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
ку́йбышаўскі — прыметнік кукава́нне — назоўнік
канцэпт

кука

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова кука
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?		 ку́ка

мн.  —
Родны
каго? чаго?		 ку́кі

мн.  —
Давальны
каму? чаму?		 ку́цы

мн.  —
Вінавальны
каго? што?		 ку́ку

мн.  —
Творны
кім? чым?		 ку́кай, ку́каю

мн.  —
Месны
у кім? у чым?		 ку́цы

мн.  —
Клічная форма —

мн.  —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Што целу люба, то душы груба.
Смех — то дар багоў.

Хіба літаратурна замест ТОЕ казаць ТО?
Ці можна замест «якраз тое, што трэба» казаць «са́ма то»?

Гаспадыні на заметку. Папрасіць прабачэння ў гасцей за тое, што ў хаце не прыбрана, куды лягчэй, чым прыбрацца.


kuka — беларуская лацінка

Слова кука (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік кука — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове кукаванне + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


› куі́нджаўскі (11)

(9) лжэнаву́ка ‹

› Ку́йбышаў (8)

(10) ілжэнаву́ка ‹

› ку́йбышаўскі (11)

(6) базу́ка ‹

› кукава́нне (9)

(6) даку́ка ‹

› кукава́цца (9)

(4) лука́ ‹

› кукава́ць (8)

(7) разлу́ка ‹


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

вінаваць сябе