Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

лука, -і, ДМ луцэ; мн. лукі, лук; жаночы род
1. Дугападобны паварот ракі, а таксама мыс, які абгінаецца ракой. Рачулачка журчыць і булькае па каменнях, загінаецца ў лукі, у абаранкі, у затокі. ← Змітрок Бядуля. Лука выглядала пышным старасвецкім садам, дзе замест пладовых дрэў раслі разложыстыя.. дубы. ← Якуб Колас.
2. Выгіб пярэдняга ці задняга краю сядла. — Давай, браток, развітаемся. — Трымаючыся за луку сядла, лейтэнант нагнуўся і пацалаваў Мішу. — Я яшчэ вярнуся. ← Яўген Курто.

❌

лука

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова лука
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	лука́ мн. лу́кі, (2, 3, 4) лукі́
Родны каго? чаго?	лукі́ мн. лу́к
Давальны каму? чаму?	луцэ́ мн. лу́кам
Вінавальны каго? што?	луку́ мн. лу́кі, (2, 3, 4) лукі́
Творны кім? чым?	луко́й, луко́ю мн. лу́камі
Месны у кім? у чым?	луцэ́ мн. лу́ках
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

Лепш у дзеўках сядзець, чым замужам марнець.

(фемінізм зарадзіўся на Беларусі)

Дарагі дзённік, сёння мне зноў ніхто не перавёў сто мільёнаў долараў. Сіл цярпець гэтае паскудства больш няма.

Слова лука (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік лука — у родным, давальным, творным і месным склоне

лука

Навігатар

Мемчыкі