Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

ламачына, -ы, жаночы род
1. Абломак дрэва (сук, кавалак нятоўстага ствала, корч і пад.). Паціху ступалі [камсамольцы], каб не шлёпаць па вадзе і каб не паганіць як аб ламачыну босай нагі. ← Платон Галавач. // Палка. Чалавек хапіў з-пад ног ламачыну, махануў навокал сябе, сабакі адскочылі. ← Кузьма Чорны.
2. размоўнае слова Старая або сапсаваная, непрыгодная рэч. — Ламачына, а не малатарня. Ды к таму і прывод няспраўны, — злосна буркнуў Бабейка. ← Тарас Хадкевіч. // пераноснае значэнне Нязграбны, няздатны (пра чалавека, жывёлу, звычайна старых).

❌

ламачына

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова ламачына
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	лама́чына мн. лама́чыны
Родны каго? чаго?	лама́чыны мн. лама́чын
Давальны каму? чаму?	лама́чыне мн. лама́чынам
Вінавальны каго? што?	лама́чыну мн. лама́чыны
Творны кім? чым?	лама́чынай, лама́чынаю мн. лама́чынамі
Месны у кім? у чым?	лама́чыне мн. лама́чынах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

няхай яго (яе, іх, цябе, вас) качкі (стопчуць) — выражае незласлівае абурэнне, здзіўленне, захапленне

жартаўлівы выраз

Слова ламачына (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік ламачына — у родным, давальным, творным і месным склоне

ламачына

Навігатар

Мемчыкі