люля

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова люля
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	лю́ля мн. лю́лі
Родны каго? чаго?	лю́лі мн. лю́ль, лю́ляў
Давальны каму? чаму?	лю́лі мн. лю́лям
Вінавальны каго? што?	лю́лю мн. лю́лі
Творны кім? чым?	лю́ляй, лю́ляю мн. лю́лямі
Месны у кім? у чым?	лю́лі мн. лю́лях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Ад усіх бочак шпунт; пад усе бочкі шпунт — пра чалавека, якога калі трэба і калі не трэба пасылаюць выконваць розныя даручэнні, просьбы.

Польск. szpunt ад ням. spund.

1. Шукаеш беларускі адпаведнік.
2. Глядзіш у слоўнік.
3. Беларускае слова гучыць як расейскае.
4. Крывішся.
5. Пачынаеш новую ітэрацыю.

Гэтак выглядае бздура.
Са словам «бздура» вы чамусьці так не робіце.
І са словам «ітэрацыя» таксама.

Каб спыніць твае пакуты:
3. Насамрэч расейскае слова гучыць як беларускае. Ідзі далей.

(Па псіхалагічную дапамогу звяртайцеся да Старніка.)

liulia — беларуская лацінка

Слова люля (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: