маранка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова маранка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	мара́нка мн. мара́нкі
Родны каго? чаго?	мара́нкі мн. мара́нак
Давальны каму? чаму?	мара́нцы мн. мара́нкам
Вінавальны каго? што?	мара́нку мн. мара́нак
Творны кім? чым?	мара́нкай, мара́нкаю мн. мара́нкамі
Месны у кім? у чым?	мара́нцы мн. мара́нках
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— Ты англійскую ведаеш?
— Ведаю.
— Што такое welcome?
— Дыванок ля дзвярэй.

maranka — беларуская лацінка

Слова маранка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: