Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

нара, -ы; мн. норы, нор; жаночы род
Паглыбленне пад зямлёй, часта з некалькімі хадамі, якое вырыта жывёлінай і служыць ёй жыллём. Барсуковая нара. Мышыныя норы. ▪ [Ракі] мясціліся ў старых карчах, а то глыбока пад берагам, у спецыяльных норах-пячурках. ← Міхась Лынькоў. А нара мае два выхады: адзін наверх, а другі пад ваду. ← Янка Маўр. // Ход ці паглыбленне, зробленае з якой-н. мэтай. Саўка звярнуў з дарогі, пайшоў пад стог і спыніўся. Тут можна і адпачыць. Выскуб у стозе пару і зашыўся ў .. сена. ← Якуб Колас. // пераноснае значэнне размоўнае слова Пра малое, цёмнае памяшканне, жыллё. [Гурын] амаль нікуды не вылазіць са сваёй нары — баіцца спаткацца з былымі таварышамі. ← Міхась Машара.

❌

нара

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова нара
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	нара́ мн. но́ры
Родны каго? чаго?	нары́ мн. но́р
Давальны каму? чаму?	нары́ мн. но́рам
Вінавальны каго? што?	нару́ мн. но́ры
Творны кім? чым?	наро́й, наро́ю мн. но́рамі
Месны у кім? у чым?	нары́ мн. но́рах
Клічная форма	— мн. —

Слова нара (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік нара — у родным, давальным, творным і месным склоне

нара

Навігатар

Мемчыкі