пагулянне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пагулянне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пагуля́нне мн. пагуля́нні
Родны каго? чаго?	пагуля́ння мн. пагуля́нняў
Давальны каму? чаму?	пагуля́нню мн. пагуля́нням
Вінавальны каго? што?	пагуля́нне мн. пагуля́нні
Творны кім? чым?	пагуля́ннем мн. пагуля́ннямі
Месны у кім? у чым?	пагуля́нні мн. пагуля́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Для мужчыны крыніцай пакут выступае злая і сварлівая жонка, баба (Сварлівая жонка горш, чым каню хамут; Узяў пілку на сваю шыйку; Бог стварыў два зла: бабу і казла; Баба з пекла родам; У бабы душы няма), а для жанчыны — ліхі муж (Ліхога любіць — сябе губіць; Мужык не мядзведзь, а мяса аб’есць; Сам мужычок з кулачок, а зла як у казла).

— Куды вы палеціце́ адпачываць?
— Я лятаць баюся.
— А вы перад палётам выпіце.
— Як вып'ю, дык мне і тут добра…

pahuliannie — беларуская лацінка

Слова пагулянне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: