Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

паклон, -у, мужчынскі род
  1. Знак прывітання, павагі, удзячнасці і пад., які выяўляецца ў нахіленні галавы або верхняй часткі тулава. [Вераб'ёў] паклонам павітаўся з сялянамі. ← Ігнат Дуброўскі. Пан Богут ветлівым паклонам Гасцей вітае дарагіх. ← Якуб Колас. Высокі [настаўнік] паваеннаму стукнуў абцасамі і сагнуў у паклоне спіну. ← Сцяпан Александровіч.
  2. Шчырае, сардэчнае пажаданне шчасця, дабра ў пісьмовай або вуснай форме. Як родны бацька, любіў Сямён Ніну. Калі пасылаў з арміі паклоны сваім дзецям і пляменнікам, асабліва цікавіўся, як расце Ніна. ← Мікола Гроднеў.
  •••
  Адбіваць паклоны гл. адбіваць.
  Адбіць паклон гл. адбіць.
  Аддаць паклон гл. аддаць.
  Біць паклоны гл. біць.
  Зямны паклон — стаўшы на калені, пакланіцца.

❌

паклон

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова паклон
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пакло́н мн. пакло́ны
Родны каго? чаго?	пакло́ну мн. пакло́наў
Давальны каму? чаму?	пакло́ну мн. пакло́нам
Вінавальны каго? што?	пакло́н мн. пакло́ны
Творны кім? чым?	пакло́нам мн. пакло́намі
Месны у кім? у чым?	пакло́не мн. пакло́нах
Клічная форма	— мн. —

Слова паклон (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік паклон — у родным, давальным, творным і месным склоне

паклон

Навігатар

Мемчыкі