Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

склон, -у, мужчынскі род
  Граматычная катэгорыя іменных часцін мовы, у якой выражаюцца семантыка-сінтаксічныя адносіны паміж словамі; форма іменнай часціны мовы. Развіццё катэгорыі склону ў славянскіх мовах. ▪ Змяненне назоўнікаў па склонах называецца скланеннем. ← Граматыка беларускай мовы (1962, 1966).
  •••
  Вінавальны склон — склон, які адказвае на пытанні: каго? што?
  Давальны склон — склон, які адказвае на пытанні: каму? чаму?
  Месны склон — склон, які адказвае на пытанні: аб кім? аб чым?, ужываецца толькі з прыназоўнікам.
  Назоўны склон — зыходная склонавая форма, у якой назоўнік ужываецца як назва асобы, прадмета, з'явы; адказвае на пытанні: хто? што?
  Родны склон — склон, які адказвае па пытанні: каго? чаго?
  Творны склон — склон, які адказвае на пытанні: кім? чым ? і абазначае прыладу або спосаб дзеяння.
  Ускосныя склоны — усе склоны, акрамя назоўнага.

❌

склон

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова склон
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	скло́н мн. скло́ны
Родны каго? чаго?	скло́ну мн. скло́наў
Давальны каму? чаму?	скло́ну мн. скло́нам
Вінавальны каго? што?	скло́н мн. скло́ны
Творны кім? чым?	скло́нам мн. скло́намі
Месны у кім? у чым?	скло́не мн. скло́нах
Клічная форма	— мн. —

Слова склон (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік склон — у родным, давальным, творным і месным склоне

склон

Навігатар

Мемчыкі