Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

пасмешышча, -а, мужчынскі род
  1. Той, з каго (тое, з чаго) смяюцца, кпяць; прадмет насмешак, кпінаў. — Пасмешышча ці дурня з мяне зрабілі, — злосна сказаў .. [Вова] маці. — Разумнікі! ← Аркадзь Марціновіч. Прыйшлося браць касавокую Хіму, што заседзелася ў дзеўках, і каб не быць пасмешышчам у Ясенях, выбірацца на хутар. ← Мікола Арочка.
  2. Здзек, здзекаванне. [Маці:] — Кісні, кісні, ён [Антось] табе нос утрэ і паедзе, а ты на пасмешышча людзям застанешся. ← Алена Васілевіч.
  •••
  Выставіць на пасмешышча гл. вымавіць.

❌

пасмешышча

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова пасмешышча
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	пасме́шышча мн. пасме́шышчы
Родны каго? чаго?	пасме́шышча мн. пасме́шышчаў, пасме́шышч
Давальны каму? чаму?	пасме́шышчу мн. пасме́шышчам
Вінавальны каго? што?	пасме́шышча мн. пасме́шышчы
Творны кім? чым?	пасме́шышчам мн. пасме́шышчамі
Месны у кім? у чым?	пасме́шышчы мн. пасме́шышчах
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

балазе́ — адпавядае словазлучэнням «тым больш што», «добра што», «добра якраз», «добра, што хоць»

Вучыся, балазе ёсць умовы.

Слова пасмешышча (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік пасмешышча — у родным, давальным, творным і месным склоне

пасмешышча

Навігатар

Мемчыкі