Польшча

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
жаночы род
уласны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова Польшча
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	По́льшча мн. По́льшчы
Родны каго? чаго?	По́льшчы мн. По́льшч, По́льшчаў
Давальны каму? чаму?	По́льшчы мн. По́льшчам
Вінавальны каго? што?	По́льшчу мн. По́льшчы
Творны кім? чым?	По́льшчай, По́льшчаю мн. По́льшчамі
Месны у кім? у чым?	По́льшчы мн. По́льшчах
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

марцовая пара — час заляцанняў, легкадумных паводзін (сакавіцкі час)
кот марцовы — распуснік, юрлівец, кныр, бабздыр, бабадур; пра немаладога — марцовы кавалер, стары бугай

Айцішнікі, якія спланавалі свой айці-лёс на 10 гадоў наперад, перад рэлакейтам у Польшчу не памянялі пашпарт.

«в Польшу на закупы»
нават рускамоўны беларус застаецца беларусам і ўжывае беларускія словы

шуфлядка (выдвижной ящик), жменька (горстка), семки (семечки), бурак (свёкла), трошки (немножко, чуть-чуть), ихний (их), поречка (смородина), сёрбать (хлебать), жировка (счёт за жилищно-коммунальные услуги), болька (болячка), дюбка (носик), вылазь (вылезай), ляж (ляг), бежи (беги), едь сюдой (поезжай по этой дороге)...

Poĺšča — беларуская лацінка

У СЛОЎНІКАХ НЯМА